Stanowisko Kongresu Nowej Prawicy wobec problemu imigracji – Uchwała Zarządu

Stanowisko Kongresu Nowej Prawicy wobec problemu imigracji – Uchwała Zarządu

127
0
PODZIEL SIĘ

Uchwała 1/10/2017 Zarządu Kongresu Nowej Prawicy z dnia 21.10.2017 r.

Kongres Nowej Prawicy stwierdza, że głównym powodem problemów Europy z napływem fali imigrantów i wzrostem islamskiego terroryzmu są:
1. zasiłki socjalne, które:
a) ściągają tłumy osób usiłujących żyć w dobrobycie kosztem pracy innych(głównie młodych mężczyzn, którzy w swoim życiu „nie zhańbili się” pracą),
b) demoralizują przybyszów planujących pracować na swoje utrzymanie.

2. związany z terrorem politycznej poprawności brak surowości prawa w stosunku do przybyszów naruszających prawo i normy moralne.

3. związane z „polityczną poprawnością” zwalczanie przez władze UE religii i wartości chrześcijańskich oraz wspieranie wszelkich innych religii i ideologii.

Powyższe trzy przyczyny powodują, że w tłumie imigrantów bez przeszkód przenikają do Europy terroryści i mają dobry klimat dla swego działania.

 

Kongres Nowej Prawicy stwierdza, że niedopuszczalne jest, by Polska przyjmowała i utrzymywała obcokrajowców (emigrantów/uchodźców/najeźdźców) na żądanie UE – tzw. relokacja.
Jest to sprzeczne zarówno z suwerennością Polski, jak i ze zdrowym rozsądkiem.

Kongres Nowej Prawicy uważa, że:

Jeśli jakaś religia lub ideologia głosi nienawiść lub choćby tylko niechęć do naszych obywateli, to mamy prawo traktować jej wyznawców jak potencjalnych wrogów i mamy prawo w stosunku do nich wprowadzić prewencyjnie zakaz wjazdu i przebywania na terytorium Polski – uznając ich za osoby niepożądane.

Jednakże każdy, kto nie został przez prawo polskie określony indywidualnie jako wróg lub osoba niepożądana, powinien mieć prawo wjazdu na teren naszego kraju w celu turystycznym, w celu podjęcia pracy lub w celach handlowo – gospodarczych.

Osoba taka jest jednak gościem w naszym kraju i powinna stosować się do naszych praw i regulaminów w sposób bardziej rygorystyczny niż obywatel Polski.

Tacy „goście” nie mają prawa żądać jakiejkolwiek pomocy socjalnej, a Polska nie powinna im jej udzielać kosztem swoich obywateli.
Jakąkolwiek pomoc mogą oni otrzymać jedynie od osób prawnych, których państwo polskie ani samorząd terytorialny nie wspomaga ani nie posiada w nich udziałów, lub od osób prywatnych.

W przypadku popełnienia przez takiego przybysza jakiegokolwiek przestępstwa:

  • powinien być osądzony i skazany w trybie przyspieszonym,
  • przy oskarżeniu publicznym winien do czasu wyroku przebywać w areszcie,
  • po skazaniu za przestępstwo umyślne i po odbyciu kary powinien być obligatoryjnie uznany za „osobę niepożądaną” na terenie Polski i deportowany do swojego kraju,
  • po skazaniu za przestępstwo umyślne i po odbyciu kary osoby o nieustalonej narodowości winne być odizolowane do czasu jej ustalenia lub do czasu znalezienia sposobu na opuszczenie przez nie terytorium Polski.

Podobna procedura winna być stosowana do przybyszów, którzy kilkakrotnie popełnili wykroczenie.

Polska może w szczególnie uzasadnionych przypadkach nadać niektórym osobom status uchodźcy na określony czas (np. 6 miesięcy).
Jednak powinne być tutaj stosowane następujące rygorystyczne zasady:

  1. Osoba ubiegająca się o status uchodźcy podaje swoje dane i oświadcza, iż nie popełniła przestępstwa, a mimo to w jej kraju zagrożone jest jej życie i zdrowie.
  2. Osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna być izolowana do czasu uzyskania przez polskie władze niezbitej pewności co do jej tożsamości i faktu grożącego jej niebezpieczeństwa.
  3. W przypadku stwierdzenia podania nieprawdy przez taką osobę, winna ona być uznana za „osobę niepożądaną” na terenie Polski i deportowana do swojego kraju (lub odizolowana do czasu ustalenia jej narodowości lub do czasu znalezienia sposobu na opuszczenie przez nią terytorium Polski).
  4. Osoba o statusie uchodźcy otrzymuje pomoc państwa w postaci miejsca do mieszkania(najniższy standard), podstawowego wyżywienia i podstawowej opieki lekarskiej. W okresie tym uchodźca ma obowiązek poszukiwać pracy.
  5. Po zakończeniu okresu ze statusem uchodźcy, dana osoba przestaje otrzymywać pomoc państwa i ma status taki sam jak każdy, kto przybył do naszego kraju.